Geboortetrauma is een ervaring die voor een baby te overweldigend was, tijdens de zwangerschap, de geboorte of in de periode vlak erna. Het woord ‘trauma’ wordt vandaag vaak gebruikt, maar niet elke intense of moeilijke ervaring is automatisch traumatisch.

 

Een baby kan best wat stress aan, zeker wanneer die stress tijdens of na het moment wordt erkend en opgevangen.
Van trauma spreken we wanneer iets té veel was voor het zenuwstelsel van de baby. Het systeem wordt dan als het ware overspoeld, waardoor de baby in een overlevingsreactie gaat: vechten, vluchten of bevriezen. Wanneer zo’n overweldigende ervaring niet wordt gezien of gedragen in verbinding, kan die zich vastzetten in het lichaam.

Hoe meer medische handelingen er zijn tijdens een geboorte, hoe groter de kans dat het overweldigend kan zijn voor een baby. En tegelijk: de medische wereld helpt, is nodig, en soms echt heel nodig in urgente situaties om baby’s veilig geboren te laten worden.
Een zuignap, medicatie of een keizersnede hoeft op zich niet traumatisch te zijn, als we het baby’tje meenemen in wat er gebeurt. Kunnen we ook in die momenten aanwezig blijven bij de baby? Door woorden te geven, door af te stemmen. Bijvoorbeeld: “Je hoofdje zit vast en je ligt in een positie waarin mama je niet alleen geboren kan laten worden. We gaan een zuignap op je hoofdje plaatsen en je helpen om geboren te worden.”

Je wil toch zelf ook dat, wanneer er iets spannends gebeurt, iemand je wat uitleg geeft? Zo is het voor een baby net hetzelfde.
Een baby is een ‘human being’. Een baby voelt, ervaart ALLES. Ze zijn net heel voelend, zo werkt hun lichaam. Kunnen we hen alsjeblieft ook zo bekijken en vanuit die plek met hen omgaan?

Wanneer iets te intens was, kan een baby dit uiten via huilen, ook wel ‘memory crying’ genoemd. Op zo’n moment gaat het niet zozeer om het huilen stoppen, maar om aanwezig te blijven, te erkennen wat er gevoeld wordt, en samen door de ervaring heen te bewegen. Dat gebeurt via regulatie en co-regulatie, in verbinding, en via het lichaam.
Door een baby precies daar te ontmoeten waar het iets heeft meegemaakt, krijgt de ervaring de kans om te integreren.